Denk in beslismomenten, niet in bordjes
Een route wordt niet aangegeven door zoveel mogelijk borden op te hangen, maar door precies daar een bord te hangen waar iemand een keuze moet maken. Elke splitsing, elke trap en elke hoek is zo'n beslismoment; een rechte gang zonder zijdeuren is dat niet.
Dat scheelt bordjes en het scheelt verwarring. Wie op elke tien meter een pijl ophangt, leert bezoekers dat de pijlen er nu eenmaal hangen; wie er één ophangt op het punt waar echt gekozen moet worden, krijgt aandacht op het juiste moment.
De regel van de ononderbroken keten
De belangrijkste eis aan een route is dat hij nergens ophoudt. Vanaf het eerste bord moet er bij elk volgend beslismoment weer een verwijzing zijn, tot aan de deur. Breekt de keten één keer, dan staat de bezoeker stil op precies dat punt, en dan is alle voorgaande bewegwijzering voor niets geweest.
Loop die keten daarom zelf een keer, vanaf de plek waar de meeste mensen binnenkomen. Kijk niet naar waar de borden hangen maar naar waar u twijfelt. Elke twijfel is een ontbrekend bord.
Pijlen die kloppen met de werkelijkheid
Een pijl schuin omhoog wordt gelezen als "rechtdoor en dan verder", een pijl recht omhoog als "naar boven", en een pijl naar links als "hier linksaf". Die betekenissen liggen niet in een norm vast maar wel in de gewoonte, en afwijken kost seconden.
Zet de pijl bovendien aan de kant waar hij naartoe wijst: een pijl naar links links op het bord, een pijl naar rechts rechts. Een bord met de tekst links en de pijl rechts leest tegen de leesrichting in en wordt merkbaar trager begrepen.
Hangend, aan de wand of op de vloer
In hoge ruimtes en drukke hallen werkt hangende bewegwijzering het best, omdat die boven de mensen uitkomt. In gangen volstaat een bord op de wand, haaks op de looprichting zodat het van veraf zichtbaar is; een bord plat tegen de wand ziet u pas als u ernaast staat.
Vloerbewegwijzering is in de mode maar heeft een probleem: hij verdwijnt onder voeten en onder karren, en wie slecht ter been is, kijkt niet naar beneden. Gebruik hem hooguit als aanvulling, nooit als enige aanwijzing.
De laatste meter
Op het eind van de route hoort het deurbordje, en dat is het onderwerp van de rest van deze site. Zorg wel dat de stijl van de route en die van het deurbordje op elkaar aansluiten: dezelfde letters, dezelfde symbolen, dezelfde kleuren.
Een route in strak blauw-wit die eindigt bij een houten bordje met sierletters laat bezoekers twijfelen of ze wel goed zitten — precies op het moment dat ze er al zijn.
